In de zeventiende eeuw konden de meeste mensen niet lezen of schrijven. Namen werden dus mondeling overgedragen en konden door de tijd heen veranderen. De kerk was ongeveer de enige plaats waar men zaken opschreef : geboortes, huwelijken en overlijdens werden bewaard in de parochiale registers. De pastoor, die zelf dikwijls amper kon lezen of schrijven, zette op papier wat men hem zei, zoals hij het begreep en in de spelling die volgens hem overeenkwam met de klanken die hij hoorde. En vermits dit alles dan nog soms vertaald werd in het Latijn, is het niet te verbazen dat persoonsnamen op verschillende manieren werden opgetekend.

Laurent HANSY, zoon van Henri HANSY, en zijn echtgenote Marguerite MOURAUX zijn hiervan een goed voorbeeld. Tussen 1674 en 1688 hebben zij hun 8 kinderen laten dopen in de parochiekerk van Bastenaken. De parochiale registers leren ons dat op dat moment de naam HANSY al vervangen was door DELPERDANGE, maar dat de manier om deze naam te schrijven nog verre van vast stond. Dit was eveneens het geval voor de naam van zijn echtgenote, Marguerite MOURAUX.

 Open het venster hieronder door op het pijltje te klikken, klik dan op een naam om de overeenstemmende doopakte te zien.
 

Tussen 1650 en 1700 komt men dus veel varianten van de naam DELPERDANGE tegen: D'ELPERDENGE, DELPERDENGE, D'ELPERDANGE, DELPERDANGE, DELPERTDENGE, enz. Bovendien zijn bijna alle combinaties van hoofdletters en kleine letters aanwezig.

Pas vanaf 1700 staat de spelling van de naam vast : van dan af, één uitzondering niet te na gesproken, komt men alleen nog de variant "DELPERDANGE" tegen.

In de gegevensbanken kan men uiteraard geen rekening houden met al deze varianten : elke persoon kan er slechts onder één naam voorkomen en de naam van de vader moet overeenkomen met die van zijn kinderen.

Daarom volgen wij deze regels op de volgende bladzijden :